L i b e r t é … Ce mensonge grotesque par Leila Toubel


Si Leila Toubel est une femme de théatre (auteur, comédienne et dramaturge) c’est avant tout une femme engagée, une femme qui se bat tous les jours pour la Liberté sous toutes ses formes. Elle a souhaité apporter sa plume drôle et acide à notre magazine, car TAKRIZ reste un bébé, de 20 ans !

Tous les hommes naissent libres, s’exclament les défenseurs des libertés, alors que les humains naissent tous avec un cordon ombilical qui a servi à les faire vivre dans le ventre d’une maman, leur apportant nourriture et oxygène. Briser cette dépendance se fait en coupant le cordon ombilical avec une pince spéciale. Un acte violent qui provoque chez l’enfant le premier traumatisme et le plonge dans un état de détresse et de stress…

C’est peut-être la raison pour laquelle on n’a jamais vu, depuis la création de l’espèce humaine, un nouveau-né, rire et applaudir sa venue au monde. Bien au contraire, ils pleurent jusqu’au spasme du sanglot, hurlent de tout leur corps et crient ouaaaaan, ouéééééén, et ce langage commun veut tout simplement dire :

Eh merde ! je débarque chez les bruts, les bêtes et les méchants…

Après des mois où il a mené tranquillement une vie intra-utérine aquatique, la première violation de la liberté ne se fait pas attendre : On va empêcher par tous les moyens ce bébé de pleurer, de communiquer et d’exprimer au bout de ses larmes son indignation… Un bataillon formé de la mère, du père, des frères et sœurs s’il y’en a, des infirmières, de la mamy si elle est encore en vie, du papy du côté du père, des cousines, des copines, des voisines, de la nounou qui va se faire des sous, et je ne sais qui d’autres…

Un bataillon avec des hommes et des femmes, grands, forts et féroces qui s’agitent, s’excitent et des fois s’insultent pour stopper les larmes du bébé et l’empêcher de crier.

ـ أميّ علاش يبكي؟؟؟…

ـ استناني ساعة لاهية في راجلك ما عرفش يهزّو …

شعرة لا قسملوا كرومتو… البهيم يقعد طول عمرو بهيم وكي تكثر عليه البهامة يتحوّل لبgرة… قتلوا أذنّلوا في وذنو باش يطلع مالذريّة الصالحة… قالي أناهو مالآذانات… نعرف كان متاع « الصلاة خير لكم من النوم  » وقتها نبدا مروّح مالسهرية…

وتخلط الحماة يديها فارغة… والنافسة ينـّgز عليها قطّوس نفاس… وتاكل بعضها… وأك المولود الجديد يمرمطوا فيه من يد ليد… دزّولوا البزّولة في فمّو… دوّشولوا…. نشّفولوا … لعّقوه وقمّطولوا صىرّتو كيما يقمّطوا البيبيات الكل…  مشطولوا شعرو على جنب كيما الصغار الكل… رشّوه بالقوارص متاع الصغار الكل… علّقولوا مسّاك فيه خمسة وحوتة وحطّوا تحت المخدّة حصن الحصين كيما يعملوا العربان الكل… لبّسوه حوايج بلا لون… لا جوهري لا غبرة على خاطروا في كرش اموا كل ما تعمل écho يغطّي أعضاؤو التناسلية … كان يحبّ يطلع ما يشبّه لحتى حدّ وحتى شيّ…  كان يحبّ يطلع حرّ…

فهم نهارتها إلّي الحريّة صعيبة وبحرها غارق وسومها غالي …

يعطيوك إسم… وإنت ساكت…

تكره مطعم الحليب… تشرب وإنت ساكت…

ريحة القوارص تجيبلك الردّان… يفوّحولك وإنت ساكت…

يلبّسوك على كيفهم… وإنت ساكت…

يعطيوك ورقة وأقلام زيّانة ويقولولك صوّر … تخربش الورقة وإنت ساكت…

وتكبر… وتقول توّه انّجم نبكي… تحشم بدموعك… نستنى حتى تسكّر على روحك بيت… وتبكي في الظلام… وإنت ساكت

وتفرعن… وتولّي عندك راي وعندك موقف… يطرّد الليل النهار…وإنت ساكت

ويمشي في بالك إلّي الحرية انّك تكون خارج زنزانة… غرفة توقيف… خارج السرب… السّيستام… خارج

La pensée savante, intelligente, les règles, l’Establishment…

وإنت تعوم وتغطس في وسطهموساكت

يسرح الشيب في شعركوتقلب الأيام منظركتضحك على روحك في المراية ضحكة حزينةوإنت ساكت

في آخر الحكايةتجي الموت إدّق عليكتلمّ فاليجتك وإنت ساكت

وتشدّك عبرة البكاءتفزّز فيك الموت عينيها وتقلّك: ماو لاباسآش يبكّي فيك

تقلّها: نبكي عالحرية

تخّرج المنجل من تحت برنوصها الأكحل وتقلّك: فاتك البابورما عادش عندك الحق في الدموع

Tu montes dans le dernier wagon وإنت ساكت

Le 29 décembre 2017